هيدروليز هتروزيدهاى سيل گلوكوسيلارن A مىدهد سيلاريدين A + سيلاتريوز ( رامنوز + 2 گلوكز ) بتاگلوكزيداز گلوكز + سيلارن A سيلاريدين A + سيلابيوز ( رامنوز + گلوكز ) استوفانتو پياز سيلارناز گلوكز + پروسيلاريدين A سيلاريدين A + رامنوز + سيلارنين آنزيم پنىسيلين پروسلاريدين در اثر هيدروليز با اسيدها ، سلاريدين و رامنوز مىدهد ولى از طريق آنزيمى ( پنىسيليوم ) يك آگليكن اوليه با سيلارنين به دست مىآيد كه فقط داراى يك بند مضاعف روى كربن‌هاى 4 و 5 است و سيلاريدين را مىتوان يك انيدروسيلارنين به‌شمار آورد . در آزمايشات سيلارن از طريق كروماتوگرافى ، 8 هتروزيد به دست آورده‌اند كه به شرح زير است . گلوكوسيلارن يك هتروزيد اوليه است كه دو مولكول گلوكز و يك مولكول رامنوز ( سيلاتريوز ) است و بتاگلوكزيد از آن را به گلوكز و سيلارن تجزيه مىكند . عناصر ديگر عبارتند از : گلوكوسيلى فائوزيد ، سيلى كريپتوزيد ، سيلى گلوكوزيد ، سيلى سيانوزيد و سيلى آزوروزيد كه به استثناى اولى ، همه تنها يك مولكول گلوكز دارند . بالاخره در سيل قرمز سيلى سيانوزيد و سيلى آزوروزيد كه به استثناى اولى ، همه تنها يك مولكول گلوكز دارند به دست آمده است . در سيل قرمز سيلى روزيد ، موجود است كه در سال 1940 به وسيله استول و همكارانش از هم جدا شده ولى ساختمان شيميايى آن در 1960 مشخص شده است . اين هتروزيد مانند بقيه هتروزيدها داراى يك حلقه لاكتونيك شش‌وجهى و يك بند مضاعف روى كربن‌هاى 4 و 5 است و نيز داراى يك گروپمان اسپرفاميست . استوكسى روى كربن ششم و دو هيدراكسيل الكلى روى ستون‌هاى 8 و 14 است . اثر فيزيولوژيكى سيل سيل را از زمان‌هاى قديم در مصر و يونان شناخته‌اند و ديوسكوريد خواص ديورتيك آن را